D E I  V A   M A R I N A

I T A L I E

zaterdag  23 juli 2005:

We verlaten onze vakantiehuisvesting in Leysin, waar we een prachtige week hebben gehad. We gaan  vol verwachting op pad naar ons volgende doel: Deiva Marina in Italië.

We schatten de reis op zo'n 450 kilometer en zijn dan ook niet van plan om in  alle vroegte te vertrekken. We ontbijten rustig, zetten alle spullen klaar die naar beneden moeten en rond 9.15 uur starten we de motor. Het eerste gedeelte gaat nog over twee- baanswegen maar het is mooi en vooral rustig rijden: bijna geen verkeer op de weg! Via de Grote Sint Bernardtunnel (6,8 km) verruilen we Zwitserland voor Italië, waar een knorrige douanebeambte met een stugge hoofdknik ons beduidt dat we verder kunnen rijden. Er volgen nog een tiental kilometers tweebaansweg, waarna we de grote baan op kunnen  richting Genua. Een paar honderd kilometer met een gemiddelde snelheid van 130km/uur: dat schiet wel even wat beter op. Opvallend zijn de vele tunnels net voor en na Genua. welgeteld 76 stuks met lengtes variërend van 36 tot  2500 meter.

Tegen half drie rijden we de camping Val Deiva op. Een vriendelijke receptioniste brengt ons onmiddellijk naar de gehuurde caravan. Niet de luxe die we over het algemeen gewend zijn. Het is een redelijk versleten caravan met houten aanbouw en een veranda. De caravan is bedoeld om in te slapen terwijl het houten gedeelte de woonkamer voorstelt. Er staan vier "klein- duimpje-stoeltjes" in, een versleten bankje en een driehoekig tafeltje van 8 dm2, net genoeg om je fototoestel en een boek op te leggen. Een klein keukentje met ongelooflijk scheef hangende kastdeurtjes maakt de kamer compleet. Het is goed dat we vanwege het weer lekker veel buiten kunnen leven, want binnen is het niet veel.

Ons terras is een veranda. Als ik daar zit voel ik mij de ene keer een volbloed Cubaan, de andere keer een sheriff in het wilde westen. Maar het oogt toch wel leuk. En het moet gezegd worden: het toilet en de douche zijn in orde!

keuken	keuken	woonkamer	bankje	bed

Dit weekend is het op de camping goed vol. Het is nagenoeg onmogelijk een parkeerplaats te vinden.En overal worden auto's voorgezet en/of dubbelgeparkeerd. De winkel stelt niet zoveel voor, maar er is wel een mooi en schoon toiletgebouw! En dat is veel waard! Bovendien staat het campingpersoneel steeds voor je klaar om je vragen te beantwoorden en je eventuele problemen op te lossen.

zondag  24 juli 2005:

Er is er één jarig.......hoera, hoera! Eerst ga ik maar even verse broodjes halen in de winkel. Wat een prijsverschil met Zwitserland waar we de afgelopen week voor 6 broodjes € 3,60 moesten neertellen tegen hier € 1,15. En vandaag zal nog wel vaker blijken dat Italië een goedkoop vakantieland is, waar het gaat om de eerste levensbehoeften.

Omdat er in het campingwinkeltje niet veel te halen is gaan we - op advies van de Serena (receptie) - naar Carasco waar de grootste supermarkt van de regio staat, vergelijkbaar met een "Carrefour" in Frankrijk, of - voor de Middelburgers onder ons - het Trefcenter. Dat betekent dus: naast etenswaren ook huishoudelijke apparatuur, fietsen, witgoed, elektrische apparaten en ga zo maar door. Je moet er even voor rijden,maar dan heb je ook wat! 

En vooral met het theezeefje waren we blij. Het was de ontbrekende schakel in ons "koffiezetapparaat". In het keukenkastje stond namelijk alleen een apart éénmansfiltertje voor de koffie. Het water onderin moest verwarmd worden waarna het ging werken als een perculator. Ná tien minuten hadden we dan allebei een half kopje warm drinken. Bepaald niet iets waar Hollandse koffiedrinkers op zitten te wachten. Daarom bedachten wij het volgende koffiezetapparaat: een pan om water in te koken, een soeplepel om het water mee uit de pan en in het filter te scheppen en vervolgens de koffie in de thermoskan die we zelf gelukkig bij ons hadden. Alleen het filter ontbrak ons nog. Ondanks  veel zoeken hebben we geen filter te pakken kunnen krijgen en hebben we uiteindelijk besloten om een grote zeef te kopen waar het filterzakje ingezet kon worden. Resultaat? Voor beide steeds voldoende goed smakende koffie!

ons koffiezetapparaat	de koffie wordt gezet	de éénmansperculator	de éénmansperculator

Na de boodschappen zijn we naar het strand gegaan. Daar zitten wij zo'n 3 km. vandaan. Maar het vervoer is hier prima geregeld. Regelmatig komt er een bus die de mensen naar het strand brengt en ook weer ophaalt. Wel 15 diensten per dag en op het drukste tijdstip wel 2 tot 3 keer per uur. Bovendien: geheel gratis! We hebben nog lekker wat wijn gedronken (er was er toch één jarig....) en zijn daarna wat gaan eten. En dat kun je in Italië dus ook goed! Een antipasta ( = voorgerecht), hoofdgerecht, wijn en water voor 2 personen doen we hier af met € 35,00. En dan zit er al twee keer "coperto" bij + fooi! Coperto wordt bijna overal gerekend en is een soort vergoeding voor gebruik van tafelgoed en tafellinnen. De eerste dag is ons goed bevallen en belooft wat voor de komende week.

maandag  25 juli 2005:

Wie in dit gedeelte van Italië vakantie viert gaat bijna zeker de "cinque-terre - wandeling" doen. Deze wandeling verbindt 5 bergdorpjes door een bergweg met elkaar. Prachtig wandelgebied voor de liefhebbers. Je kunt het pad in één keer lopen, maar je kunt ook iedere dag een stukje lopen of diverse routes met elkaar combineren. Het is handig om een cinque-terre-kaart te kopen. Hiermee kun je in het grootste gedeelte van dit gebied vrij gebruik maken van trein en bus. Bovendien moet je voor bepaalde gedeeltes uit de route apart betalen, behalve als je de cinque-terre-kaart bezit. Voor € 20,00 heb je een 7 - dagenkaart.

R I O M A G G I O R E              

Wij besluiten om de laatste stukken eerst te lopen. We gaan dan met de trein naar Riomaggiore. Daar begint het kortste stukje van de totale route: de Via dell'Amore: het liefdespad. Dit pad eindigt na een klein kwartiertje op het station van Manarola.

Via dell 'Amore	Via dell 'Amore	prima zwemwater ..........	.........langs de hele route

In Manarola starten we meteen met het tweede deel naar Corniglia. Er staat één uur lopen voor langs een berghelling die geheel aan de zonkant ligt. Manarola zelf heeft een klein haventje waar een tiental boten kunnen liggen.

M A N A R O L A                        

gezien vanaf liefdespad	het dorp Manarola	het dorp Manarola	haven van Manarola	haven van Manarola
haven van Manarola	route Manarola-Corniglia	route Manarola-Corniglia	......452 treden.....	wijngaarden

C O R N I G L I A                         

Corniglia ligt als enige dorpje van de "Cinque Terre" tussen met wijngaarden en olijfbomen beplante  heuvels. Het is het oudste dorpje van de vijf en populair vanwege het vissen. Tevens komt hier de excellente "Vernaccia-wijn" vandaan. De sint Petruskerk is verder interessant omdat deze gebouwd is op overblijfselen van een kerk die hier al vóór de elfde eeuw werd gebouwd. 

Wij hebben het idee dat we net lekker ingelopen zijn en besluiten meteen deel 3 van de route erbij te pakken: Corniglia - Vernazza. We hadden net 452 treden genomen om in Corniglia te komen en dachten dat we nu wel zo ongeveer op hoogte zaten. Nee dus! Er volgen nog heel wat trapjes die ons de nodige zweetdruppeltjes kosten. Vooral Annelies krijgt het er moeilijk mee. Waar maar een beetje schaduw is rusten we kort om weer op adem te komen. We prijzen ons dan ook gelukkig als na een uurtje zwoegen een barretje in zicht komt waar we onze watervoorraad kunnen aanvullen. Vervolgens dalen we af naar Vernazza wat geen problemen meer oplevert. Hier pakken we de trein terug naar Deiva Marina en gaan nog even zonnen en uitrusten op het strand.

olijfboomgaarden	olijfboomgaarden	zicht op Corniglia

zicht op Corniglia	lopen op tientallen meters ......	..........boven de zee

V E R N A Z Z A                         

Vernazza is een oud en pittoresk dorpje, dat trots is op zijn visserij. Bepalend voor het dorp zijn de rotsen, twee torens, en een prachtige Gotische-Ligurische kerk: de Heilige Maria van Antiochië, gebouwd in 1318. Met name de achtkantige toren van deze kerk is opvallend en interessant.

achtkantige toren		haven ......			.....tevens zwembad
Vernazza gezien  vanaf Corniglia		smalle steegjes		de duiven eten......	....uit je hand

dinsdag  26 juli 2005:

De Italiaanse spoorwegen hebben besloten het vandaag een dagje rustig aan te doen, m.a.w.: Staken! Dat betekent voor ons dat we vandaag geen etappe kunnen wandelen van de Cinque Terre en dat we dus uit moeten kijken naar andere activiteiten. Na de "slopende" wandeling van gisteren is het ook wel lekker om eens wat uit te rusten. Daar beginnen we dan ook maar mee: uitslapen en op het gemakje ontbijten op de veranda!

woensdag  27 juli 2005:

Nu de spoorwegen uitgestaakt zijn kunnen we weer met de trein naar Vernazza om de laatste etappe Vernazza - Monterosso te lopen. Deze staat te boek als de zwaarste. Je zult eerst tot 180 meter boven zeeniveau moeten klimmen. Op zich nog wel te doen. Maar de hitte (ongeveer 32 graden) en het feit dat je continu aan de zonkant wandelt maken het extra zwaar. Na tien minuten zijn we al doorweekt tot op de huid: geen droog stukje draad meer aan ons lijf. Je voelt je echt vies! Na een klein uurtje klimmen kunnen we aan de afdaling beginnen: ruim 500 treden! Toch maar blij dat ik aan de andere kant begonnen ben, want zo'n trap beklimmen lijkt mij al helemaal niet aantrekkelijk. We zijn blij dat we in Monterosso aankomen en pakken eerst een kopje koffie en vervolgens een halve liter Erdinger Weiszbier en/of ice-tea.

M O N T E R O S S O                   

In Monterosso zijn twee stukjes strand die met elkaar verbonden zijn door een tunnel. Wij zijn het stadje nog wat verder gaan verkennen. Opvallend zijn de soms wel heel smalle steegjes. Zeer in het oog lopend is de in de 13e eeuw gebouwde Johannes de Doper-kerk. Met name opvallend vanwege de zwart-wit marmeren voorgevel met schitterend ornament. Maar ook het interieur (licht en open) is de moeite waard.

Vernazza - haven	..........	tevens zwembad	Monterosso: zeer smalle steegjes

prachtige bomen		Joh. de Doperkerk

donderdag  28 juli 2005:       

Met bijna 100.000 inwoners is La Spezia de hoofdstad van de provincie Genua. Sinds 1853 is hier de marine aanwezig en zodoende heeft La Spezia de grootste vlootbasis van Italië. Ook op winkelgebied kun je er zeer behoorlijk terecht. Kleding is over het algemeen redelijk goedkoop en ook het horecabezoek zal je hier de kop niet kunnen kosten. Tussen 13.00 en 16.00 uur moet je je zelf wel zien te vermaken, aangezien de winkels dan gesloten zijn. La Spezia kent verder veel hoogbouw, waarbij je de mooiste gebouwen juist buiten het winkelgebied moet zoeken. Hier zijn de banken, zakenlieden, makelaars, medici en andere voorname heren gevestigd. Het park dat aansluit aan de haven is zeer de moeite waard vanwege het groen, de beelden, de rustpunten en de grote verscheidenheid aan subtropische plantengroei.

Jammer dat het hier en daar tamelijk onfris ruikt. Bij de haven leek het de geur van rottend alg en wier. In de stad hadden we regelmatig last van de luchtjes uit de vuilcontainers en riolering. Het zal ongetwijfeld ook wel te maken hebben met de dagenlange hogere temperaturen.

ingang park	beelden en	(sub)tropische plantengroei	boulevard	en	haven

villa's aan de boulevard		detail van foto 2	nog een detail van foto 2	provinciaal gouvernementsgebouw	bank en zakenlui
links woont een makelaar en notaris	smal straatbeeld door hoogbouw	sterk verwaarloosde flat midden in centrum	binnenstad: de was hangt in de straten	alom bekend: Pink Panther!!	straten vol sinaas- appelbomen.

Omdat we met een "7 - dagen Cinque-terre-kaart" op zak rondlopen kunnen we in een redelijk groot gebied kosteloos met de trein reizen. La Spezia is voor ons de verst gelegen plaats die we hiermee kunnen bezoeken.

station La Spezia		station Manarola	schildering bij station Riomaggiore

vrijdag  29 juli 2005:           

De laatste dag alweer voor de thuisreis. Nog eenmaal gaan we met de trein op pad. En deze keer is de keus gevallen op Levanto. In het handboek Noord - Italië kwam deze plaatsnaam niet voor, het geen ons liet denken dat het om een niet al te groot en onbeduidend plaatsje zou gaan. Bij aankomst echter valt ons het redelijk grote station al op. Zoiets is meestal wel een graadmeter voor de rest. En die rest viel ook niet tegen. Als je vanaf het station richting zee loopt kom je tot de ontdekking dat we hier het grootste strand vinden dat we deze dagen zijn tegen gekomen. Het grenst verder aan een leuk en schaduwrijk parkje. Ook de middenstand en horeca is goed vertegenwoordigd. Al met al was het de moeite om er een paar uurtjes in rond te zwerven.

strand	parkje	winkelstraat	achterzijde bankgebouw	overdekte markt	*1)

*1)    Het uiterlijk van de huizen lijkt niet op hetgeen de mensen hier het meeste bezig houdt. Vaak ziet het er verwaarloosd, verveloos en rommelig uit. Dit ene huis in Levanto is een uitzondering op de regel. De gevel is beschilderd waardoor een 3D-effect ontstaat en het geheel eruit ziet als een onvervalste Romeinse villa.

Tot slot:  de taal:

Ik spreek geen Italiaans en ik versta het al evenmin. Maar móói is het wél (zie hieronder!!)

(verboden het spoor over te steken)